Bazı ilişkilerde, çok fazla vererek başlarız.İyi niyetle, içtenlikle, karşımızdaki insanı olduğu gibi anlamaya çalışarak. Zannederiz ki ne kadar çok verirsek, ilişki o kadar derinleşir.Ama fark etmeden, sınır çizmeden, kendimizi geri planda bırakarak ilişkiye yüklediğimiz anlam büyüdükçe, biz küçülmeye başlarız. Ben bu ilişkide kendimi verdiğimi geç fark ettim. En başta paylaşmaktan yanaydım: duygularımı, düşüncelerimi, iyiliğimi. Karşımdaki…

Ben güzelim çünkü…Yalnızca aynaya baktığımda değil, birinin kalbine dokunduğumda da parlıyorum. Güzelliğim cilasız.Güzelliğim başkası için değil kendime yakıştığı için var. Gülüşüm tam zamanında çiçek açar. Ve ağlarken bile, gözümün kenarındaki ışıltı gitmez. Ben güzelim çünkü,Kendimi taşıyorum.Omzumda zarafet, yürüyüşümde karar,Kalbimde ince bir kibarlıkla geçiyorum sokaklardan.Kimse fark etmese bile… ben biliyorum. Ben güzelim çünkü,Kahvemi severek içiyorum.Kendime hediye…

insan farkında olmadan bir seçim yapar mı? Yaparmış. İlk gördüğümde çokta önemsemediğim belki de dikkatimi bile çekmeyecek birinin 1,5 yılımın hem en güzel hem en öğretici hem en üzücü zamanları olacağını bilmeden tanıştığım hatta ne yalan söyleyeyim dişil bulduğumda biriydi. Pek inanmazdım aynı örüntülü insanların birbirini bulacağına ya da aynı frekansta olanların birbirini çektiğine ama…

Tam olarak başladı mı aslında onu da bilemiyorum. Çünkü hala gidip gidemediğimden emin değilim. İnsan bir yere ait olduğunu nasıl hisseder? Yoksa bir yere ait olmak diye bir şey aslında yokturda insan kendini mi ait eder? Benim ki biraz kendini zorla ait hissetmeye çalışmak gibi oldu. En azından şuan öyle hissediyorum. Eğer gerçekten frekansımın uymadığı…