insan farkında olmadan bir seçim yapar mı? Yaparmış. İlk gördüğümde çokta önemsemediğim belki de dikkatimi bile çekmeyecek birinin 1,5 yılımın hem en güzel hem en öğretici hem en üzücü zamanları olacağını bilmeden tanıştığım hatta ne yalan söyleyeyim dişil bulduğumda biriydi.
Pek inanmazdım aynı örüntülü insanların birbirini bulacağına ya da aynı frekansta olanların birbirini çektiğine ama inanç kalıplarımın yıkıldığı bu yılda artık bunların oldukça mümkün hatta farkındalık oluşmadığı sürece tek gerçek olduğunu düşünüyorum. Çok sevmek diye başladığımız şeyin kendini sevmeme olduğunu görmek bazen acı tecrübelerle öğrenilebiliyor.
Her hatırladığımda aynı kalp kırıcı hisleri hala hissetsemde zaman geçtikçe daha iyiyim. En sevdiğim yanı ailemden gelen bütün örüntülerin bir bir çözümleniyor hatta tedavi ediliyor oluşu. Üstelik bu kendiliğinde olan bir süreç.
Bir şarap kadehi ile başladığım akşamda “sen istedin ben de alkolü bıraktım” noktasına geleceğimi asla düşünmemiştim. “Senin iyiliğin için”ler le başlayan her cümlenin sonu onun menfaatine çıkıyormuş meğer. Çok şey anlatıyordu başlangıcı ama o an “ihtiyaç” duyduğu şey sadece sevilmek olunca insanın görmüyor işte hatta akılsalcılaştırıyor. Beni tanıdıkça benden nasıl bu kadar nefret ettiğini ve adını sevgi koyduğu şeyin aslında benim hapisanem olduğunu şimdi görüyorum.
Yorum bırakın